jg's nieuwe blog Rotating Header Image

Kubrick: verplicht voer voor fotografen.

Het Kijk- en Luistergeld – vroeger een soort forfaitaire belasting op het televisiekijken en radioluisteren – mag dan wel al jaren afgeschaft zijn, toch gaat een flink deel van onze centen naar bijvoorbeeld de VRT (Vlaamse Radio en Televisie) en vele culturele evenementen. Om toch maar iets te recupereren van al dat geld, ga ik trouw naar de bibliotheek, concerten en tentoonstellingen, met recht en reden (nog altijd) ruim gesubsidieerd.

Klara – de bijwijlen zemelachtige klassieke muziekzender van de VRT – was zo vriendelijk twee inkomkaarten annex recht op een gratis catalogus te bezorgen voor Stanley Kubricks fototentoonstelling in Brussel: 9 € tot 1/7/2012, dinsdag tot zondag van 10 tot 17 uur, KMSK Regentschapsstraat 3 – niet de Bozar dus!

De kunsthistorica die het – overigens mager opgekomen – publiek rondleidde, kende haar zaak op-en-top en op een uiterst intelligente en enthousiaste manier citeerde ze voortdurend referenties naar andere fotografen en naar de Amerikaanse samenleving die Kubrick beïnvloedden tijdens de periode dat hij aan de kost kwam als fotograaf in New York (1945-1950). Ook Kubricks evolutie van fotografie naar film en het verband met zijn films, kregen een duidelijke en heldere commentaar. Voor één keer loont het de moeite om aan te sluiten bij een rondleiding.

Een dagje in Parijs: Miniatures flamandes 1404-1482 in de Bibliothèque nationale de France

Charles le Téméraire en deuil à la mort de Philippe le Bon

Een goedkoop ticket voor de TGV naar Parijs op de kop tikken, is geen sinecure maar na enig doorzetten en gejongleer, spuwde het afschrikwekkend rigide systeem van Thalys.com vier QR-codes uit, goed voor twee personen heen-en-terug voor welgeteld 58 € en zo kwam het dat we om 9 ‘s morgens van Paris Nord richting stadscentrum kuierden. Parijs was al lang wakker ( … Les journaux sont imprimés. Les ouvriers sont déprimés …- Jacques Dutronc 1968). Een paar boekhandels onderweg, Starbucks aan het Centre Pompidou en een wandelingetje over de Seinebruggen, meer moest dat niet zijn.

De Bibliothèque nationale de France (BnF) deed van bij haar oprichting heel wat stof opwaaien. Het gebouw zou ongeschikt zijn om boeken te bewaren, het was te megalomaan – het heeft bijvoorbeeld haar eigen metrostation – en niemand zou het bezoeken. Nu is het een cultuurtempel die net als het Louvre, Centre Pompidou et. al. een bezoek dubbel en dik verdient.

Niet alleen boekenliefhebbers maar ook iet of wat kunstzinnig ingestelde stripadepten, geschiedenisleraars – als die nog bestaan -, illustrators, kalligrafen, middeleeuwse rollenspelers of simpelweg mensen die iets heel speciaal willen zien, haasten zich naar de Bnf – François Mitterand. Laat u verleiden door Filips de Goede, Margareta van York en Karel de Zwijger met hun schitterend gekleurde manuscripten: koningen en koninginnen, liederlijke taferelen, bruut geweld, hemel en hel, het is er allemaal.

Praktische informatie mag volstaan. De afbeeldingen spreken geheel voor zichzelf. Miniatures flamandes, nog tot 10 juni 2012 in de Bibliothèque nationale de France – François Mitterand, tevens de naam van het metrostation op lijn 14 richting Olympiades. Dinsdag tot en met zaterdag van 10 tot 19 uur, zondag van 13 tot 19 uur, inkom 7 €, catalogus 49 € en een gratis app voor iPad of iPod. Ten overvloede misschien: de tentoonstelling is het vervolg op die van verleden jaar in de Koninklijke Bibliotheek in Brussel.

Ondertussen in Düsseldorf, Brussel of NY…

Laatst moesten mijn significante andere en ik in Düsseldorf zijn om een eBay-transactie af te ronden en een bezoekje aan de beroemde Königsallee – plaatselijk bekend als ‘de Kö’- mocht niet ontbreken. Aan de onpare zijde zijn grote banken gevestigd en aan de andere kant rolt het geld van diezelfde banken. Het deed me daar bijwijlen denken aan 5th Avenue in NY, zo sjiek en ‘posh’.
Totdat mijn oog op een rij aanschuivende mensen viel aan de overkant (die van de banken). Een heel curieuze zaak want er viel geen logo te bespeuren aan de gevel en toch stond er een hele meute te dringen. Het volkje aan Abercrombie & Fitch ziet er ongeveer zo uit: wachtende mannen troepen een beetje onwennig bij elkaar totdat hun eega’s annex dochter gillend naar buiten komen met een gevulde – meestal piepkleine – papieren zak en een min of meer lege portemonnee. Maar kijk zelf door op onderstaande te klikken :

Kunst met rommel? Opruimen!

Als facebook voor iets goed is, is het zeker de ongeneerde inkijk in andermans interesses die een mens dikwijls op een tot nog toe onbekend spoor zet. Soms zijn dat onontdekte sites of fascinerende foto’s maar dikwijls is het een idee dat om meer onderzoek vraagt.

Zo zette een foto van een kennis van heel, heel vroeger me aan het denken. Het gaat om rommeltjes die her en der in het landschap verspreid liggen, meestal achteloos weggeworpen leeggoed dat – wanneer iemand het bijeenbrengt en tentoonstelt – een heel andere betekenis krijgt. Op mij heeft het een effect van: ziehier allerhande troep en gooi er nu niks meer bij. Een oproep om het landschap schoon te houden? Een aanloop naar ‘grote kunst’? Kunst met rommel als Spielerei? In ieder geval een foto met wat commentaar waard.

En nu ik eraan denk, waarom zouden huisvuilophaaldiensten er geen werk van maken om dergelijke pretentieloze werkjes te sponsoren? Moet kunnen.

trash art at PHL Hasselt

trash art at PHL Hasselt

Fountain pen review: Parker Duofold Centenial GT versus Visconti Homo Sapiens

People who like writing, and heads of state signing treaties, are happy to pick up a fountain pen. Lawyers, doctors and poets all seem to have one, but more and more aficionados, bitten by writing jitters, increasingly feel like using pen and ink. With the correct choice of feather and ink, a handwriting lover lends character to her or his own text by giving it a unique style.

We all write, but what we write with remains to be seen. It’s a bit like watches. They all show the time, but where one watch comes as a free gift from a mail order company selling beauty products, another costs a small fortune. Fountain pens are everywhere, but while scribblers perhaps expect to write more fluently, even beautifully, with a fountain pen, those who already have fine handwriting will certainly add some stately quality or even an everlasting beauty to their literary productions. Some people don’t even use it at all, but regard the precious trinket as an investment, just like an expensive jewel.

A fountain pen has to have a handy grip, keep its balance well – not too heavy, light or small -, have a good flow of ink straight away and not act up while writing, certainly not leak or stain, be easy to fill and – if need be – repairable. In short, a fountain pen is a writing tool and has to function, no matter what.

The present writer put two affordable pens to the test: the newfangled Visconti Homo Sapiens and an old acquaintance, the Parker Duofold. They were purchased from two different, reliable sources on the internet: J.M. Lewertowsky through Amazon, and Ludwig Blankenhorn through his own web shop at www.fuellhalter.de.

Parker Duofold Centennial Citrine GT F

Parker Duofold Centennial Citrine GT F

Each pen is packed in a strikingly beautiful case: the Parker Duofold Centennial Citrine is presented on black velvet and the Visconti sits on beige (imitation) leather. The Duofold has a generic instruction leaflet underneath its box, together with a proprietary ink cartridge and a converter. The Visconti is accompanied by a polishing cloth and a product summary, tucked away in a small drawer at the side of the box. Despite its ingenious and refined design, the packaging is completely uninteresting. It’s a good idea to purchase a soft leather holder to take the pen.

The construction and overall quality of the two pens is excellent. The Duofold looks brilliant with its polished, geometrical pattern outlined by lemon yellow patches all around, interspersed with brightly lit highlights. The two 23 carat gold bands and clip contrast beautifully with the deep black handle and tip. The pen is clearly inspired by Parker’s Mandarin design from 1921.

The moulded and fusion-bond acrylic resin of the Duofold is made from the same glasslike material as mobile phone screens. It’s sturdy, doesn’t turn yellow (!) or grainy and is UV light resistant. The non-tapering cap screws onto the body or fits onto the top of the pen when writing. One drawback perhaps, is the lack of a metal insert in the screw section. Although it is very hard to snatch the cap from the housing without unscrewing, a warning is called for before lending this gem to a curious admirer.

Visconti Homo Sapiens F

Visconti Homo Sapiens F

The Visconti Homo Sapiens has a very different design. It looks tough and very sturdy, has a black matt finish and is rather bulky, with a solid brass clip and ring-shaped ornamentation. It’s made from crushed lava, mixed with rubber. The hygroscopic material gives the pen a soft, dry, tactile feeling. The typical smell of lava is noticeable too, but this fades away after a short time.

The bayonet locking mechanism of the Visconti is special; the cap comes off with a short rotation of about 30 degrees to the right. The cap holds a spring which – when re-closing the pen – keeps everything firmly together with recesses around the pen barrel. A clever feature is the option to put semi-precious stones or the owner’s initials at the top of the cap, thanks to the magnetic platelets of Visconti’s own ‘My Pen System’.

Dimensions and weight, Parker Duofold Citrine Gold Trim Centennial F:

closed: 13.73 cm
open with cap: 17.55 cm
open without cap: 12.8 cm
pen diameter: 13 mm
cap diameter: 15 mm
weight with ink in converter: 29.5 gr.

Dimensions and weight, Visconti Homo Sapiens Bronze trim:

closed: 14.5 cm
open with cap: 17.1 cm
open without cap: 13.2 cm
pen diameter: 14.4 mm
cap diameter: 16.8 mm
weight with ink: 45 gr.

For the most part, the nib determines the writing results of the pen. By means of a capillary effect, the nib doesn’t require any pressure at all for the ink to flow out. In both pens, the nib gently skates over the paper without the slightest interruption. The net result is relaxed and fluent writing.

The Duofold has a nib of pure 18 carat gold with platinum accents and a circular vent. There are 14 different sizes, ranging from extra large to extra fine, for both oblique and straight script. The Visconti nib is made of 23 carat palladium with a crescent-shaped vent. Nibs come in five different sizes for straight handwriting.

The nib of the Duofold yields somewhat more than the stiffer Visconti but neither feels “jumpy” at all. The M-nib (medium) is relatively wide for both pens. An F-nib (fine) has a more normal line width.

Every pen needs ink, and over the years filling systems have improved constantly. Parker has two: ink cartridges in their own format and a so-called converter. The latter consists of a simple piston mechanism in a small tube, and no more than an easy turning motion is needed for the ink to fill the transparent reservoir.

The Visconti has an internal, and consequently invisible, piston system made of titanium. A piston rod is released by loosening a blind screw at the top of the pen. Dip the pen in ink and push the plunger smoothly all the way back, then slowly count to ten and the ink is in the pen.
Tips: with a new pen, it is necessary to repeat this procedure a few times in order to get all the air out of the system. Visconti sells a travel inkwell, making filling much easier.

Fountain pens require little maintenance; the ink supply section needs an occasional wash with soft water, that’s all. A dried out pen can be made to work again by soaking the writing section in (lukewarm) water for some time.
Tip: Never use acrylic-based ink in a fountain pen. It contains pigments that dry out and irreversibly clog the pen. It is reassuring that in case of emergency many specialized pen repairers are ready to help.

Summary: these are two affordable gems which can give the daily, or not-so-daily, writer years of pleasure. The differences lie in the design and materials used and, to a lesser extent, the available accessories and the ink-filling mechanism. A female writer might choose the more elegant and colourful Parker Duofold, while men might fall for the technical robustness of the Visconti.

Visconti Homo Sapiens F sample

Visconti Homo Sapiens F sample

Parker Duofold Centennial sample

Parker Duofold Centennial F sample

text: © J. Gysenbergs / editor: Jill Boniface

Dutch version: Twee vulpennen: een Parker Duofold en een Visconti Homo Sapiens

Disclaimer: I have no affiliation with any retailer, distributor or manufacturer of pens, inks or stationery, nor have I recieved, been offered, or solicited free samples or discounts.

Hoofdrekenen?

“Zij die nog kunnen hoofdrekenen, gaan de wereld veroveren”, is een gevleugelde uitspraak van een oude – in de zin van ‘vroegere’ – vriend. Indertijd dacht ik dat hoofdrekenen meer iets was voor kruideniers of kleurenwiezers maar zelf komt het snel in gedachten rekenen goed van pas om bij benadering te weten hoeveel eigenlijk iets kost op bijvoorbeeld eBay waar het dikwijls goedkoper is in dollars of ponden en natuurlijk ook bij het eeuwige, vervelende gepingel op reis in verre landen.

Vorige week begon ik toch danig te twijfelen aan het nut van al dat hersengejongleer. Al jaren heb ik veel plezier van een mechanische schuifpasser die zo een 20 jaar geleden rond de 20 € kostte en toen voor heel gesofisticeerd doorging wegens het gebruikte koolstofmateriaal. Met één klap maakt een discountketen hier te lande nu een eind aan het gebruik van een ondertussen lang gekoesterd meetapparaat. Voor minder dan de helft van de aankoopprijs van toen – iemand wil misschien eens uit het hoofd berekenen hoeveel 800 oude Belgische franken van 1990 nu waard zijn – ligt er een digitale schuifpasser op het rek met een vijfmaal hogere nauwkeurigheid en waar het helemaal niet meer nodig is op te turen om vervolgens met enig gokken te achterhalen hoe breed, lang of diep iets zou kunnen zijn.

Toch: een oude Vernier- of schuifpasser heeft een zeker fingerspitzengefühl nodig en dat, samen met het interpreteren van de af te lezen meetgegevens en het precies aanbrengen van de juiste kracht op het te meten voorwerp, maakt dat niet alleen hoofdrekenen maar ook oog-handcoördinatie (zeg maar ‘handigheid’) nog altijd profiteren van een ondertussen verouderde schuifmaat.

schuifpassers van vroeger en nu

schuifpassers van vroeger (1990 Makro) en nu (2012 Aldi)

Twee vulpennen: een Parker Duofold en een Visconti Homo Sapiens

Mensen die graag schrijven en staatshoofden die verdragen ondertekenen grijpen nogal eens graag naar een vulpen. Advocaten, dokters en dichters hebben er allemaal een en meer en meer gewone liefhebbers met schrijfkriebels gebruiken alsmaar vaker pen en inkt. Iemand die houdt van schrijven, geeft met de juiste keuze van veer en inkt een eigen karakter aan haar tekst of zelfs een unieke uitstraling.

Schrijven doen we allemaal maar met wat valt nog te bezien. Het is een beetje zoals een horloge: allemaal wijzen ze de tijd aan maar de ene komt als gratis presentje van een postorderbedrijf in schoonheidsmiddelen terwijl de andere een klein fortuin benodigt. Vulpennen genoeg maar terwijl iemand met een hanepotengeschrift misschien verwacht wat mooier of vlotter te gaan schrijven met behulp van een vulpen, zal de schoonschrijver statigheid of eeuwigheidswaarde willen toevoegen aan haar geschreven scheppingen. Sommigen schrijven zelfs helemaal niet maar beschouwen het kleinood als een investering net zoals een kostbaar juweel.

Een vulpen moet goed in de hand liggen: niet te zwaar, te licht, te groot of te klein – direct starten met inkt afgeven en niet haperen tijdens het schrijven, zeker niet lekken of vlekken maken, gemakkelijk te vullen zijn en – als het even kan – herstelbaar zijn. Kortom, een vulpen is een schrijfgerief en moet simpelweg werken.

Schrijver dezes heeft een paar betaalbare vulpennen uitgetest: de nieuwsoortige Visconti Homo Sapiens en een oude bekende, de Parker Duofold. Elk komen ze van twee verschillende, betrouwbare internetverkopers: een in Frankrijk en een in Duitsland: J.M. Lewertowski via Amazon en Ludwig Blankenhorn via zijn eigen webwinkel www.fuellhalter.de

De vulpennen zitten in een opvallend mooie verpakking: de Parker Duofold Centennial Citrine is gevat in zwart fluweel en de Visconti in beige (namaak)leder. De Duofold heeft een algemene handleiding ingesloten onderaan het doosje samen met een inktcartridge en convertor. Bij de Visconti zit er een poetsdoekje en een productoverzicht in een schuifje aan de zijkant van de doos. Verder zijn de verpakkingen – ondanks hun ingenieuze en verfijnde vormgeving – volkomen oninteressant. Het is een goed idee een zachtleren penhouder aan te schaffen om de pen mee te nemen.

Parker Duofold Centennial Citrine GT F

Parker Duofold Centennial Citrine GT F

De constructie en de kwaliteit van de twee pennen zijn uitstekend. De Duofold ziet er schitterend uit met een gepolijst, geometrisch patroon gevormd door citroengele vlakjes rondom doorspekt met helder oplichtende accenten. De twee 23k vergulde cirkels en dito clip contrasteren fraai met de diepzwarte greep en uiteinde. De pen is duidelijk geïnspireerd op het Mandarin-ontwerp van Parker uit 1921.

Het gegoten en ‘fusion bond’ acrylhars van de Duofold is gemaakt uit hetzelfde glasachtig materiaal als gsm-schermpjes. Het is stevig, vergeelt of verkorrelt niet en is UV-lichtbestendig. De niet-aflopende, rechte dop schroeft op het huis en vindt eventueel een plaatsje op het uiteinde van de pen. Een minpuntje is misschien het ontbreken van een metalen inzet op het schroefgedeelte. Alhoewel het heel moeilijk is de dop van het huis te rukken zonder een schroefbeweging uit te voeren, is een waarschuwing op haar plaats vooraleer het kleinood aan een nieuwsgierige bewonderaar uit te lenen.

De Visconti Homo Sapiens is van een heel ander design. De pen oogt stoer en zeer stevig. Ze is matzwart, tamelijk volumineus met massieve bronzen clip en versieringen. Ze is gemaakt van fijngemalen lava vermengd met rubber. Het hygroscopisch materiaal geeft de pen een zacht en droog haptisch gevoel. Ook is de typische lucht van lava merkbaar.

Visconti Homo Sapiens F

Visconti Homo Sapiens F

De bajonetsluiting van de Visconti is speciaal: de dop gaat eraf met een korte draai van ongeveer 30 graden naar rechts. In de dop zit een veer die bij het opnieuw sluiten, alles stevig bijeen houdt middels uitsparingen rondom de penkoker. Een knap detail is de mogelijkheid om zelf de initialen van de bezitter bovenin de dop aan te brengen met de magnetische plaatjes van het ‘mypens’ systeem.

Afmetingen en gewicht Duofold Centennial Citrine Gold Trim F:

gesloten: 13,73 cm
open met dop op uiteinde: 17,55 cm
open zonder dop: 12,8 cm
diameter pen: 13 mm
diameter dop: 15 mm
gewicht met inkt in convertor: 29,5 gr.

Afmetingen en gewicht Visconti Homo Sapiens:

gesloten: 14,5 cm
open met dop op uiteinde: 17,1 cm
open zonder dop: 13,2 cm
diameter pen: 14,4 mm
diameter dop: 16,8 mm
gewicht met inkt: 45 gr.

De veer bepaalt voor het grootste gedeelte de schrijfresultaten van de pen. Door de capillaire werking heeft de inkt niet de minste druk nodig om uit te vloeien. Bij beide pennen schaatst de veer zacht over het papier zonder de minste onderbreking. Het nettoresultaat is een ontspannen en vloeiend schrift.

De Duofold heeft een 18k veer van zuiver goud met platina accenten en met een rond luchtgat. Er zijn 14 verschillende maten beschikbaar gaande van extra breed tot extra fijn voor zowel schuin- als rechtschrift.
De Viscontiveer is van 23k palladium met een halve maanvormige ventilatieopening. De veer is in 5 verschillende maten verkrijgbaar voor rechtschrift.

De veer van de Duofold geeft iets meer mee dan de wat stijvere Visconti maar beide voelen helemaal niet ‘springerig’ aan. De M-maat (medium) valt bij de twee pennen relatief breed uit. Een F-punt (fine) heeft een meer gewone lijndikte.

Elke pen heeft inkt nodig en door de jaren heen zijn er alsmaar betere vulsystemen uitgevonden. De Parker heeft er twee: cartridges met hun eigen formaat en inkt en een zogenaamde convertor. Die laatste bestaat uit een eenvoudig zuigermechanisme en meer dan een simpele schroefbeweging is er niet nodig om de inkt in het doorzichtige reservoir te krijgen.

De Visconti heeft een inwendig en dus onzichtbaar zuigersysteem uit titanium. Door bovenaan een blinde schroef los te draaien, komt er een zuigerstangetje vrij, vervolgens de pen in inkt onderdompelen en de zuiger met een vloeiende beweging helemaal terug duwen, langzaam tot tien tellen en de inkt zit in de pen.
Tips: bij het in gebruik nemen van de pen, is het nodig deze procedure een paar keer te herhalen om alle lucht uit het systeem te krijgen. Ook verkoopt Visconti een reisinkpotje dat het vullen aanzienlijk vergemakkelijkt.

Vulpennen vereisen weinig onderhoud: het gedeelte voor de inkttoevoer af en toe spoelen met kalkvrij water, dat is alles. Een uitgedroogde pen geraakt weer aan de praat door het schrijfgedeelte een tijdlang te laten weken in (lauw) water.
Tip: gebruik nooit inkt op acrylbasis in een vulpen. Die bevat pigmenten die de pen bij uitdrogen onherstelbaar verstoppen. Het is een hele geruststelling dat bij calamiteiten vele gespecialiseerde penherstellers klaar staan.

Samengevat: dit zijn twee betaalbare kleinoden waar de schrijvende mens jaren plezier van kan hebben. Het verschil zit hem in het uitzicht en de vorm en – in mindere mate – de vulwijze en beschikbare accessoires. Een vrouwelijk publiek kiest misschien eerder voor de meer elegante en kleurrijke Parker Duofold terwijl mannen de technische en robuuste eigenschappen van de Visconti wat meer op prijs stellen.

Visconti Homo Sapiens schrijfvoorbeeld

Visconti Homo Sapiens schrijfvoorbeeld

Parker Duofold Centennial schrijfvoorbeeld

Parker Duofold Centennial schrijfvoorbeeld

Afstandsverklaring: ik heb geen enkele band met een detailhandelaar, distributeur of fabrikant van pennen, inkt of papier, noch heb ik gratis monsters of kortingen ontvangen, aangeboden gekregen of gevraagd.

nieuwjaar 2012

nieuwjaarskaart 2012

De achtergrond is een silex tegel van ons gloednieuw terras, het boek was een leuke job om te vertalen, Hilde is weer serieus piano aan het spelen en een stukje zeefdruk van Arman maakt het kaartje compleet. De laatste jaren neemt het sturen van echte kaartjes af maar we blijven volhouden. Iedereen die een papieren kaart stuurt, krijgt gegarandeerd een mooie afdruk van dit nieuwjaarskaartje in de bus. ‘t Beste!

Pakjestijd!

Het is een goed idee af en toe eens gaan te kijken wat internetbedrijven zoal bijhouden over hun klanten en zo bleek dat mijn eerste bestelling voor een boek al begin 1997 was. Amazon was in die tijd een experimenteel bedrijf dat zou uitgroeien tot de wereldomvattende internetwinkel van nu. Het laatste dat ik verleden maand aanschafte, was een nieuw weerstation dat helaas bij aankomst een serieuze bug vertoonde. Enige paniek omdat dit de eerste keer was dat ik gebruik moest maken van hun ‘terugstuurdienst’. Moeilijke procedures, gedoe met de post, gekibbel via e-mail? Niets van dat alles. Amazon heeft klantentevredenheid tot kunst verheven. Het is doodsimpel: aanklikken dat je iets wilt terugsturen, adreslabel afdrukken (al vooraf betaald door Amazon) en het pak naar de post doen binnen een maand na ontvangst van het foute artikel. De clou is dat Amazon niet wacht met het verzenden van een nieuw artikel. Dat doen ze onmiddellijk met de boodschap dat als het kapotte (ongewenste, niet leuke, niet passende …) artikel niet binnen de afgesproken tijd terug is, ze het simpelweg aanrekenen. Je geld terugkrijgen kan evengoed.

Een ander bedrijf waar ik ondertussen zowat al mijn kleren koop, is Sierratradingpost. Het is de grootste, permanente solden ter wereld en de kortingen zijn niet mis. Door de goedkope dollar, lijken de prijzen heel laag maar vadertje Staat roomt er hier de BTW en invoerrechten vanaf. Bovendien is hun vervoermethode wel snel maar niet goedkoop. Wanneer je in het weekend je inkopen doet, staat UPS de vrijdag van dezelfde week voor de deur. Het is ook UPS die je de factuur voor invoerrechten en BTW presenteert. Een gemakkelijke manier van rekenen is het totaalbedrag in US dollars gewoon als € te beschouwen. Ondanks de hoge extra kosten, kun je toch prima koopjes doen. Hun teruggavepolitiek is zo niet nog gemakkelijker dan Amazon: een afgedrukt ‘terugstuurlabel’ zit al in de doos maar ze rekenen wel iets bij voor het vervoer terug.

Toch probeer ik nog bij de plaatselijke handel te kopen maar vriendelijkheid – of op zijn minst enige interesse – voor een klant is soms ver te zoeken. Zo gooide een verkoopster mij verleden week zowat de deur uit nadat ik informeerde naar de mogelijkheid een (vrij dure) thermosfles te bestellen. Dat het om een winkel in huishoudwaren tegenover de Hasseltse kathedraal gaat, wil ik er niet met zoveel woorden bij zeggen. Pakjestijd: stress en onheuse toestanden voor kopers én verkopers. Ik blijf binnen achter mijn Mac.

bevroren Davis Vue weerstation

bevroren Davis Vue weerstation

Gekkenwerk!

Elk jaar tegen september kijken we hier weer uit naar wat het nieuwe muziekseizoen te bieden heeft. De laatste jaren verdeelden we het ongeveer zo: het CCHA (Cultureel Centrum Hasselt) voor symfonie-orkesten wegens kortbij en niet duur en DeSingel (Antwerpen) voor hun uitstekend aanbod aan strijkkwartetten. Occasioneel kwam daar de ‘Bozar’ bij (Brussel) of een opera in het Stadttheater Aachen. Ook op reis kan ik het niet laten de plaatselijke concertzalen te bezoeken.

Dit jaar liep het helemaal anders. De digitale ‘concertzaal’ heeft toegeslagen en hoe! Een ogenschijnlijk goed verstopte ‘feature’ van het televisietoestel hier, heeft de vermelding ‘Berliner Philharmoniker’. Het komt erop neer dat je na aanmelden en betalen via het net een jaarabonnement kan nemen op de concerten van de Berliner inclusief toegang tot de immense archieven. Het bleek meteen een schot in de roos.

Verleden week klonk plots de gong uit de luidsprekers en op het scherm verscheen de (nog) lege zaal van de Philharmonie in Berlijn. Het leek net echt en na wat virtueel geschuifel en gekuch, zat de zaal vol. Zelfs Angela Merkel had een zitje. Sir Simon Rattle dirigeert dit jaar de volledige Mahler en vandaag was de zevende aan de beurt. De symfonie zelf is puur gekkenwerk voor de muzikanten maar Rattle voert zijn orkest aan met handen en voeten én met zijn gezicht: mond halfopen, ogen die donderen en bliksemen en zelfs zijn wenkbrauwen vuren hele secties van het orkest aan.

Magnifiek en ga dat zien. Er zitten ééndagstickets en gratis ‘samples’ op http://www.digitalconcerthall.com/

Philharmonie, Potsdamer Platz, Berlin: architect Hans Scharoun

Philharmonie, Potsdamer Platz, Berlin: architect Hans Scharoun